Ενα ιστολόγιο εξερεύνησης στο χώρο της εναλλακτικής θεραπευτικής


Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Είναι το μεσοχείμωνο, η ώρα που ο ήλιος "στέκεται". Η μικρότερη μέρα, η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου (στο βόρειο ημισφαίριο). Από την επομένη, ο ήλιος θα αρχίσει να λάμπει περισσότερο, λεπτό με λεπτό κάθε μέρα. Μέχρι που θα φτάσει η μεγαλύτερη μέρα και η μικρότερη νύχτα, το μεσοκαλόκαιρο, και πάλι.  Την αξία του  ρυθμού στη ζωή μας την καταλάβαιναν καλύτερα οι παλαιοί: εμείς την αισθανόμαστε μόνο σε καμιά κρίση καρδιακής αρρυθμίας!

η φωτογραφία είναι από τη ΝΑSA

Το φως είναι λιγότερο, γι αυτό και πιο πολύτιμο, γι αυτό κάθε  πρωί που το βλέπουμε να λάμπει στις δροσοσταλίδες από τον πάγο που λιώνει, κάτι μέσα μας σκιρτάει.


Το ηλιοστάσιο είναι μία στιγμή σταματήματος, παύσης, σιωπής. Σηματοδοτεί τη φυσική μας παρόρμηση να σταματήσουμε για λίγο την εξωστρεφή  δραστηριότητα και να εσωστραφούμε: να δούμε πού στεκόμαστε στον τόπο και στο χρόνο, εντός μας και εκτός μας. Να σταθούμε, να νιώσουμε την παύση και την σιγή, να αφεθούμε να είμαστε χωρίς να κάνουμε, να τιμήσουμε το εντός μας φως αλλά και το εντός μας σκοτάδι (που μας επιτρέπει να μπορούμε να διακρίνουμε  το φως), χωρίς να κρίνουμε ή να θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα. Είναι η ώρα της ήσυχης αυτοπαρατήρησης, της μοναδικής διαδικασίας που μπορεί να επιφέρει την αληθινή μεταμόρφωση. Είναι η νύχτα που πρέπει να προηγηθεί της ημέρας. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ρυθμού που μας κρατά  στη ζωή.


Εξάλλου δεν μπορεί να γίνει κανένα (νέο) ξεκίνημα χωρίς πρότερο σταμάτημα.